امروز همان فردای دیروز

بچه ها خيلی دوست دارم نظراتتون رو راجع به مطلب پايين بدونم برام بنويسين منتظرم

نوشتن از این درد، سیاه است اما سیاه نمایی نیست.

شاید شما هم باور نکنید چون خود من هم باور نمیکردم ، تا وقتی آن CD لعنتی رو توی کامپیوترم گذاشتم و چند لحظه ای از اون فیلم نفرت انگیز را دیدم باورم نمیشد که آدم ها تا این حد سقوط کردند.

همیشه از حریم خصوصی گفته ایم و از این زا ویه به قضییه نگاه کرده ایم که د یگران (.....)

در حریم خصوصی ما دخالت کرده اند. اما حالا بحث سر این است که ما خود به حریم خصوصی دیگرا ن و حتی به حریم خود تجاوز می کنیم.آن هم به بدترین و حیوانی ترین شکل که در هیچ جای دنیا صورت نمی گیره یا اگر صورت بگیره با مجازات رو برو میشه.....

 قبل از هر توضیحی در مورد اون فیلم از همه دوستانم که این متن رو میخونن عذر خواهی می کنم. اون فیلم تکه های به هم چسبیده ای بود از یک نوع رابطه ی خا ص که جلوی دوربین صورت گرفته بود. تو یکی از قسمت ها 2 پسر که صورتشان تقریبا معلومه دختری را به زور مورد تعدی قرار می دهند و ...  لهجشون نشون میده که فیلم مربوط به استان .....

وقتی با ناراحتی در جمع دوستانم خبر وجود چنین فیلمی رو مطرح کردم تازه فهمیدم که این تنهافیلم موجود نیست و نمونه هایی در شهرهای مختلف هم دارد .یکی از دوستام میگفت نمونه فلان ا ستا نیش هم هست و یکی دیگه میگفت در ا ستا ن ......تهیه میشه و............

اگر این اطلاعات رو هر کسی غیر از دوستام میدادن  ومن به چشم خودم قسمت کوتاهی از اون فیلم رو ندیده بودم هیچ وقت قبول نمیکردم همچین مساله ای حقیقت داره.

اما به نظر شماها نباید برای برخورد جدی با این فاجعه که اشاعه علنی منکراته چاره ای پیدا کرد؟

  پارسال تابستان ورود موبایل های دوربین دار به استخرهای خانم ها ممنوع شد. مسخرس آخه یعنی چی؟ یعنی عده ای اوضاع و به چنا ن  رذا لتی کشانده اند که یه دختر معصوم نتونه حتی به هم جنس خودش اعتماد کنه؟ تکنولوژی همه جای دنیا قا تق نونه و ا ینجا قا تل جون...

آخه این چه وضعیه که ما حتی ظرفیت استفاده از تکنولوژی را نداریم . اینا کار کیه؟ کار تازه به دوران رسیده هایی که موبا یل دوربین دار میخرند تا.............بگذریم. یه فاجعه ی دیگه ای که تازه گی ها اتفاق افتاد این بود که 2تا فروشنده لبا س تو اتاق پرو بوتیکشون دوربین کار گذاشته بود ن...راستش آدم خجالت میکشه ، شرمش میاد حتی به این چیزا فکر کنه این در معنای دقیق کلمه یعنی عقده یعنی کمبود یعنی عقب ماندگی فرهنگی  یعنی جهان سوم....

به هر حال ننوشتن و نگفتن از این مسائل یعنی پاک کردن صورت مساله و امنیت اجتماعی تا زمانی که نقاط ضعف را پیدا نکنیم به دست نمیاد...

تو خیابون و این میدان های بزرگ که راه میری هر 10 دقیقه این آقایون محترم دست فروش زیر گوش وز وز میکنن که سی دی ، سی دی های لوس آ نجلسی، مهمونی فلان تیم، عروسی فلان هنرپیشه، یا مثلا سی دی تصاویر خصوصی از 13 ساله ها که اخیرا باب شده بود ، دنیای بچه ها دیگه شوخی بردار نیست سوء استفاده از بچه های13 ساله  برای فرونشاندن آتش پست ترین غرایز حیوانی را در هیچ مسلک و سرزمینی نمیشود توجیه کرد حتی در قلبه قلب فساد غرب هم این کارجرم محسوب میشه.

بیچاره آدم های معروف ، اونا بیشتر مشکل دارن . بارها و بارها به  ایمیل های شما عکس هایی فرستاده شده از عروسی خواهر فلان هنرپیشه یا حضور فلان ورزشکار در فلان مهمونی یا قلان پارتی که فلان کشتی گیر معروف در اون حضور داشته و چه و چه......

چرا هیچ وقت فکر نمی کنیم که اونا هم آدمن و حق دارن زندگی شخصی داشته باشن ؟ تازه مگه عروسی و پارتی رفتن جرمه؟

این خیلی نا جوان مردا نس که مسا ئل خصوصی دیگران را به مدد تکنولوژی به عموم عرضه می کنیم.... هیچ کس دوست نداره زندگیش برای عموم به نمایش گذاشته بشه.

خیلی دوست دارم بدانم که چی کار کردیم که حریم خصوصی مان اینقدر بی ارزش شده و برای دیگران اینقدر جذاب که دست به هر کاری بزنند تا یه عکس تار و کدر ومات از یه نفر داشته باشن؟؟ عکسی که به هیچ دردشون نمیخوره ، اصلا انگار ورود به حریم ((خیلی)) خصوصی دیگران شده یه امتیاز ...یا مونتاژ و پخش عکس های دخترهای جوان از طریق اینترنت.

خیلی دوست دارم مقصر ایجاد چنین وضعی را بدانم  باید یه حیوون باشه یه روانی که از هر لحاظ کمبود داره.

هیچ مسئولی وجود نداره؟ نیروی انتظامی، وزارت اطلاعات  یا قوه قضاییه ارگان های نیرومندی هستند . وزارت اطلاعات که چند وقت پیشا بیستمین سالگردش را جشن گرفت چون تا حدی توانایی داشته که فلان جاسوس  هسته ای را دستگیر کنه و قوه قضاییه هم که همه میدونیم از چه قدرتی برخورداره ، پس چرا هیچ کس با این قاتلای بزرگ برخورد نمی کنه؟ یا اگه برخورد شده چرا هیچ جا اعلام نشده؟  

اگه حتی یک دهم جمعیت 100 ملیونی ایران به این درد مبتلا باشه باید آژیر خطر را زد ....

فاجعس خیلی دردناکه پیشنهاد میکنم هیچ کدام از فیلم های رایج را نبینین هیچ کدوم ارزش نگاه شما رو ندارن حیف از چشمای ما که با دیدن همچین چیزایی کم سو بشن...

با امید ریشه کن شدن این قبیل مشکلات (نازی)

هر کاری کردم نشد مثل هر دفعه براتون از عشق...عرفان...زندگی ...ويا حتی از خاطرات روزمرم بگم نشد ديگه کاريشم نميشه کرد امروز حسابی قاطی شدم بعدن ميام سر فرصت مزاحم ميشم فعلا

روزی ديگر آغاز شد مثل هر روز زندگی تکرار تکرار است ...

تکراری که تکراری نميشود ...  و ما چه دليريم که بی مهابا زندگی ميکنيم و از ۱ثانيه ديگر بی خبريم.

امروز همان فردای ديروز توست بکوش تا فردايی بهتر داشته باشی.

بيا ين تا با هم ما شويم بياين تا يک رنگ بشيم يک رنگ به رنگ دوستی...

ميخوام از بم بنويسم سالگرد زلزله بم

۱سال گذشت به تندی آه و به کندی غم به سرعت عمر و به آهستگی فراق...

آن روز شهر بم ديار فرشتگان آسمانی بی بال ؛مهد عاطفه های به جای مانده از تاريخ دور؛ سرزمين اميدهای دراز و سنگ های صبور ؛بام زمين شد تا جهانيان از فراز اين بام ؛پوچی دنيا و زندگی مادی اش را به نظاره بنشينند.

من يک پنجره ام. دريچه ای رو به سمت تماشا. در قلب سنگی و يا گچی يه ديوار از کنار من بی تفاوت نگذر.

پنجره ها نشانه اند . نشانه هايی که گاه در زندگی روزمره در گرما گرم دل مشغولی ها و گرفتاری ها به من و تو چشمک می زنن و اگر هشيار باشی سر به زنگاه به دادت ميرسن. تنها را رسيدن به هدفت همين اکنونه که داره از دست ميره .

يه پنجره در اختيارته تا تو بتونی سهم تماشای خودتو نگاه منی.

فرصت تويی. فرصت منم ! هر حادثه و کلامی پيامی برای توست تا چشاتو باز کنی وقتی سر سپرده گوش ميسپاری رازها را ميشنوی هدايت هميشه در راهه تا آگاهی من و تو را شکار کنه.تنها را بودن زندگی در اکنونه با تمام سختی هاش ...

هميشه موفق باشين و پيروز دوستار شما نازی

بيا و از امروز راهت را انتخاب کن بيا و سايه ها را فراموش کن و مسير اصلی زندگی را پيدا کن و قدم در راهی بگذار که پايانش آغاز تو باشد..

ای بت شکن بيدار شو ما را فرو بريز و دوباره بساز! اين ساز غبار آلود را به نغمه های داوود بيدار کن.به معجزه عصای موسی هشيار کن. به دستان شفا بخش عيسی زنده کن.

هيچ مسيری تا عطر و نويد وصال توش نباشه به شادمانی ختم نميشه .تا تهش هم که بری اگر خبر وصل را نشنوی انگار اول خطی .غم ميشه بارت کوله پشتيت  هر روز سنگين تر از ملال ميشه .دستات به هم نميرسن از خودت میپرسی پس چرا به آرامش نميرسم؟؟؟

هر چی از اصل و تبارت فاصله بگيری دايره رنج هات بزرگ تر ميشه . کرانه های غصه هات وسيع تر ميشه . اما اگر کی را که بهت نياز داره دوستت داره بخشی از خودت بدونی اون وقت زيبايی و عشق با هم تو کوچه باغ ها آواز ميخونن.گل می کارن.محبت و سپاس درو ميکنن اون وقت تو وجود هر کدوم از ما يه ابراهيم بيدار ميشه که قادره نفس پاره پاره را به يک ضربه وصل کنه و آتيش سهوت و غضب را سرد کنه سرد سرد...

مينویسم برای تو ای دوست ای صميمی

گاهی وقت ها يک کلمه ميتواند معجزه کند. در روز دهها و صدها کلمه بين من و تو رد و بدل ميشود .گاه با کلمات يکديگر را ميرنجانيم. گاه باعث خنده هم ميشويم و گاه در پس خنده ظاهری رنجی را به دل ديگری می اندازيم ولی در آخرين حرفهامان کلمه ای بر زبان راندی که گريستم قرار نيست از گريستن صحبت کنم هيچ گاه آرزو نکردم گريه ات را ببينم هر چند که دانه های بلوری اشکت به تندازه آبی چشمانت زيبايند.

گذشته را فراموش کن مهربون به آينده بينديش .

می خواهم کلمه معجزه آسايم را باز هم به تو بگويم ميخواهم فرياد بزنم که دوستت دارم

سلام و خداحافظ برای هميشه ...تو گذشتی مثل خيلی چيزها که يه روزی ميان و يه روزی کوله بار سفرشون را ميبندن و بی خبر ميرن بی صدا اومدی ولی خيلی پر سر و صدا رفتی صدای شکستن خيلی چيزها را شنيدم و دم نزدم  برو و ديگه برای هيچ چيز برنگرد حتی برای يک سلام تو از ياد رفتی هر چند از ابتدا هم در ياد نبودی و من قافل بودم حالا وقت پايان است يک پايان حقيقی بدرود تا هميشه....